Sorry, maar deze blog begint met een dikke vette leugen. De eerste spelcomputer die we thuis hadden, was namelijk een Nintendo Entertainment System. Mijn broer en ik speelden eindeloos games als Super Mario Bros. 2 en Duck Hunt. Maar omdat we broers waren, maakten we natuurlijk ook voortdurend ruzie. Toen mijn moeder al dat geruzie en gekibbel zat was, verkocht ze de console. Technisch gezien was de NES dus onze eerste spelcomputer, maar gisteravond werd ik nostalgisch van míjn eerste console: de originele PlayStation.

Het was begin jaren 2000 en mijn moeder kocht hem voor mijn twaalfde verjaardag. De PlayStation was toen al jaren verkrijgbaar, maar dat kon me niets schelen. Eindelijk had ik mijn eigen spelcomputer, die ik met niemand hoefde te delen. Ik kon urenlang spelen zonder dat iemand me aan de kant duwde. Toch bleek uiteindelijk dat de console juist het leukst was wanneer ik hem samen met vrienden en familie gebruikte.

In die tijd was samen op de bank spelen namelijk de enige manier om te multiplayer games te spelen. Jij en je vrienden moesten echt bij elkaar in dezelfde kamer zijn om samen van een game te kunnen genieten. En dat deden we dan ook volop.

Mijn favoriete games waren Grand Theft Auto 2, Tony Hawk’s Pro Skater 2 en Spider-Man. GTA 2 en Spider-Man speelden we om de beurt, maar THPS2 was vooral geweldig om samen te spelen. Tikkertje spelen en elkaars highscores proberen te verbreken: het is inmiddels een van mijn dierbaarste jeugdherinneringen.

Online multiplayer veranderde alles. Tegenwoordig kan ik met iedereen spelen, waar ter wereld diegene zich ook bevindt. Maar soms mis ik de eenvoud van iemand gewoon een tweede controller geven en zeggen: ‘Jij bent.’

Ik denk nog weleens terug aan die middagen. Geen wifi, geen online lobby’s en geen matchmaking. Alleen een televisie, twee controllers en een stel kinderen dat elkaar probeerde af te troeven in Tony Hawk’s Pro Skater 2.

Dat waren nog eens tijden!

Ik ben nog maar net begonnen, maar tot nu toe voelt het als een erg leuke actie-avonturengame. En je mag als James Bond spelen! Hoe cool is dat?

Vorig seizoen op Alxndrr.nl

De vorige keer schreef ik vol trots dat dit inmiddels de tofste website is die ik ooit heb gehad. Vorig jaar had ik alles door middel van vibecoding naar mijn wens aangepast. Ik kon reviews plaatsen, die dan een uniek design hadden en ik kon korte stukjes tekst plaatsen, zonder dat het direct een grote blog hoefde te zijn. Maar mijn site draaide op Ghost en alhoewel dat een fijn platform is als je gewoon wil bloggen en nieuwsbrieven versturen, houdt het daar wel een beetje op qua mogelijkheden. De dingen die ik heb gemaakt met AI, waren dan ook een beetje houtje touwtje niveau. Het werkte wel, maar niet van harte. De website was ook niet bepaald snel en na verloop van tijd hield het opeens uit het niets op met werken. Dus heb ik toen alles maar weer eraf gehaald en ben ik teruggegaan naar een simpel design. Maar het bleef toch kriebelen...

Want ik wil een website die is aangepast naar wat ik wil posten: soms een lange blog zoals dit, maar misschien wel vaker een korte post waarin ik iets kleins deel. En natuurlijk moet mijn Serie top 100 een mooie plaats op de site krijgen.

Dus besloot ik maar weer aan de slag te gaan met AI, Cursor en lekker een paar weken te gaan vibecoden. Terug naar het oude, vertrouwde Wordpress en met behulp van AI en Cursor een geheel eigen website bouwen, die werkt naar mijn wensen. Compleet met een mooi design dat gericht is op mobiel en unieke, eigen plugins om mijn content zo goed mogelijk te laten zien.

Blij met het resultaat

Ik heb er mijn tijd voor genomen en het resultaat mag er zijn. Ik kan opnieuw zeggen dat dit de tofste website is die ik ooit heb gehad. De Serie top 100 heeft een geweldig nieuw design gekregen en dankzij een eigen plugin kan ik de lijst veel beter voorzien van nieuwe series en informatie. Daarnaast kan ik zelf makkelijk andere lijsten maken, zoals een lijst met mijn favoriete films, series en games.

Wanneer ik een film heb gekeken, kan ik makkelijk mijn Letterboxd review hier met jullie delen. Dat ziet er dan ook weer tof uit. Maar als ik er zelf een blog over heb geschreven, opent hij die gewoon in plaats van je door te sturen naar Letterboxd.

Nu nog gaan bloggen

Mijn vriendin heeft gelijk hoor; ik vind het heel leuk om te sleutelen aan een website. Maar als het dan eenmaal werkt zoals ik het wil, dan neemt de dopamine wel wat af. Ik blog al jaren, maar nooit consistent en dat is wel iets dat ik hiermee hoop te veranderen. Dus niet altijd lange stukken tekst, maar wel vaker een update: een micropost a la Threads, een review of gewoon een langere blog als dat nodig is.

Ohja; goed om te weten dat deze dingen niet per se in 2025 zijn uitgebracht, maar gewoon wat ik voor het eerst ervaren heb vorig jaar.

Series

• The Pitt is de allerbeste serie die ik dit jaar heb gezien. Een mix tussen 24 en ER, maar echt fantastisch gedaan. Elke aflevering zit je op het puntje van je stoel. ⭐️ 5
• Na ruim 7 jaar kwam er dit jaar een einde aan Cobra Kai, een van mijn meest favoriete series ooit. Een waardig einde van een fantastische serie.  ⭐️ 4,5
• Een grote verrassing in TV-land was voor mij Paradise, een serie die mij elke aflevering aan de buis gekluisterd hield. ⭐️ 4
• Een van de meest indrukwekkende series van dit jaar is ongetwijfeld Adolescence: een serie die iedereen moet zien. Sterker zou: het zou verplichte kost op elke middelbare school moeten zijn. ⭐️ 4
• Eerst boeken, toen een reeks Scandinavische films en nu een britse remake: Department Q is echt een hele toffe serie. ⭐️ 4
• Ook al kwam de finale op 1 januari 2026 uit, het grootste gedeelte van het laatste seizoen van Stranger Things keek ik in 2025 en die mag niet ontbreken op dit lijstje. Kijk, het was niet het beste seizoen, maar ik vond het een waardig einde van een geweldige serie. ⭐️ 3,5

Ook goed:

• Hostage – ⭐️ 3,5
• Your Friendly Neighborhood Spider-Man – ⭐️ 4
• The Madness – ⭐️ 3,5
• Ransom Canyon – ⭐️ 3,5
• Wednesday (seizoen 2) – ⭐️ 3,5
• Monster: The Ed Gein Story – ⭐️ 3,5

Films

De trend van minder heeft ook met films bij mij doorgezet. Ik keek dit jaar maar 81 films en dat is voor mij best weinig. Toch zaten er een paar pareltjes tussen die ik iedereen kan aanraden:

• The Lost Bus – ⭐️ 4,5
• The Fantastic Four – ⭐️ 4
• Sinners – ⭐️ 4
• Mufasa: The Lion King – ⭐️ 4
• Thunderbolts* – ⭐️ 3,5
• Fountain of Youth – ⭐️ 3,5
• F1: The Movie – ⭐️ 3,5
• The Long Walk – ⭐️ 3,5

Boeken

Sinds een paar jaar heb ik mijn oudste hobby weer ontdekt en lees ik weer dagelijks. Dit jaar las ik tien boeken en de mooiste daarvan is wel Films Die Nergens Draaien. Een jeugdboek over rouw, jezelf accepteren en herinneringen maken. Wat dit boek zo goed maakt is de gelaagdheid. Ook voor volwassenen is het een enorm mooi boek. Elk hoofdstuk las ik met een brok in mijn keel en tijdens het lezen van de laatste hoofdstukken kon ik mijn tranen niet meer bedwingen. Aanrader!

Daarnaast las ik vooral veel thrillers. De boeken van Sam Holland vond ik letterlijk nachtmerriemateriaal. Begin met De Echoman en lees daarna De Twintig. Ga je geen spijt van krijgen.

Als laatste kan ik James van Percival Everett aanraden; een hervertelling van De Avonturen van Huckleberry Finn, maar dan door de ogen van Jim. Mooi avonturen boek! Lees hem wel in het Engels, want het oud-engels dat in de boeken gesproken wordt is heel raar vertaald naar het Nederlands.

Games

Ik noem mezelf nog steeds geen gamer, maar de laatste drie jaar zit ik wel in een flow waarin ik wel meerdere keren per week een spelletje opstart. Misschien ben ik toch wel een gamer. Van deze games heb ik weer het meeste genoten.

• God of War – brute actie game en een van de beste ooit. Intens van genoten en ook het vervolg is goed te doen. ⭐️ 4
• Arc Raiders – Deze heb ik maar een weekje gespeeld, omdat ik daarna een oude verslaving hervond. Maar Arc Raiders is echt een enorm leuke looter shooter. De mensen online zijn heel vriendelijk en dat is voor het eerst ooit?? ⭐️ 4
• EAFC 26 – Ah ja, mijn oude verslaving. Vroeger speelde ik niks anders dan FIFA, maar dat is alweer tien jaar geleden. Tot ik begin december een weekendje weg ging naar een maatje en we dit weer gingen doen. Sindsdien doe ik weinig anders meer dan gefrustreerd raken wanneer ik weer eens verlies. ⭐️ 5
• Cyberpunk 2077 – Deze speelde ik voor het eerst in 2024, maar ik wilde een nieuwe playthrough doen én de DLC spelen. Het was weer genieten. Dit is echt een van mijn favoriete games allertijden. ⭐️ 4,5
• Idle Slayer – Het enige telefoonspelletje en eentje die mij nu al maanden in z'n greep houdt. Ik kan het niet echt uitleggen, maar je hoeft in principe niks te doen. Het is niks voor niks een Idle game. ⭐️ 4
• Assassin's Creed Shadows – Voor het eerst in jaren heb ik weer een AC-game gespeeld. De laatste keer was ergens rond 2010? Anyway; hierin kun je lekker Ninja spelen en de combat is heerlijk. ⭐️ 3,5

Vibe coden is echt een ding

Of nou ja, heel veel dankzij AI. Ik heb zelf genoeg moeten doen om de boel goed te krijgen. Maar Vibe coden (websites bouwen met AI) is groot aan het worden en dat is niet zonder reden.

Ik heb dit design en alle functionaliteit gemaakt in Cursor, een app die AI al het zware code werk laat doen. En dat gaat verrassend makkelijk. Al de hele week zit ik verwonderd (en soms juichend!) achter mijn Macbook en kijk ik toe hoe Cursor foutloos al mijn ideeën en wensen omzet naar code.

Een speciaal design op basis van de categorie? Een makkie. Bestaande tekst en opmaak uit een andere pagina halen en gebruiken op de homepage? Zo gepiept. Vibe coden is echt heel erg vet.

Maar ik smeet toch bijna mijn Macbook tegen de muur

Maar niet alles is rozengeur en maneschijn. Zo is Cursor best dom op z’n tijd. Hij schreef code gebaseerd op functionaliteit die helemaal niet bestaat in Ghost, de CMS die ik gebruik voor deze site. En wanneer iets niet werkte en de oplossing ook niet hielp, moest ik erop letten dat Cursor wel echt een andere oplossing ging proberen. Anders wisselde hij steeds twee niet werkende dingen met elkaar af. Ook moest ik flink sturen richting een mogelijke oorzaak van de problemen.

Maar regende het hardst toen Cursor opeens besloot mijn hele code weg te gooien, opnieuw te beginnen én direct de oude bestanden te overschrijven. Toen ik hem driehonderd keer vroeg dit te herstellen, crashte de app en was ik alles kwijt. Al het werk van twee dagen kwijt. Toen was het heel verleidelijk om mijn Macbook tegen de muur te smijten.

Maar nu is alles goed

Het komt natuurlijk allemaal goed. Want de volgende dag besloot ik gewoon weer opnieuw te beginnen, bewapend met de lessen die hierin heb geleerd. En het resultaat mag er wezen!

Mijn blog is nog nooit zo tof geweest. Ik ben er echt heel erg blij mee! Of nou ja, blog… ik zie het inmiddels meer als een soort stream van dingen die ik leuk vind, dankzij alle dingen die ik heb toegevoegd.

Naast reguliere blogs, kan ik nu kleinere stukjes tekst schrijven. Eigenlijk gewoon een korte status update zoals op Threads of Bluesky. Als ik een film of serie heb gekeken, kan ik die heel mooi tonen in mijn “stream”, of op de reviews pagina. Ik kan nu dus mijn kijktips nog beter met jullie delen.

En alles staat lekker door elkaar in 1 mooie tijdlijn.

Het grootste werk is af, maar mijn vriend Cursor en ik hebben nog wel wat toffe ideeën om te proberen. Stay tuned!

Het werd enorm populair en een aantal jaar later schoten de streamingdiensten als paddenstoelen uit de grond. Nederland was het eerste testland voor Disney+ en voor €6,99 kon je hun fantastische catalogus bekijken. Het streamingstijdperk beloofde een mooie tijd voor tv-liefhebbers: voor een paar euro had je binnen enkele seconden toegang tot een enorme hoeveelheid films, series en documentaires. Niet wachten tot iets gedownload is, niet ingewikkeld doen met torrents en illegale praktijken, maar gewoon iets uitkiezen en direct kijken.

Maar anno 2025 blijkt het beloofde land vooral te bestaan uit eindeloos zappen tussen streamingdiensten, steeds hogere abonnementskosten en keuzestress.

De prijzen stijgen enorm

In Nederland hebben we inmiddels heel veel streamingdiensten. Veel grote mediabedrijven hebben tegenwoordig hun eigen dienst. In Nederland zijn dat vooral Netflix, Disney+, Videoland, Apple TV+, SkyShowtime en HBO Max. Daarmee kun je titels als The Last of Us, Ted Lasso, MobLand, The Mandalorian en Stranger Things loeren. Voor ieder wat wils.

Maar als je al die diensten neemt, en dan bij voorkeur het beste abonnement want je wil wel alles op 4K kijken natuurlijk, dan ben je tegenwoordig €99,94 per maand kwijt. Dat is gewoon 1.200 euro per jaar. Daar kun je ook prima van op vakantie. Het is bizar geworden, en je weet dat het hier niet bij blijft.

De prijzen stijgen al jaren. Afgelopen week hebben Disney+ en HBO hun abonnement weer verhoogd. Alles onder het mom van de steeds hoger wordende kosten om films en series te produceren. Oké, alles wordt duurder. Boodschappen, energiekosten, ademen. Voor alles kun je zo ongeveer wel een nier verkopen.

Maar met een gemiddelde prijsstijging van 33% kun je niet meer spreken van inflatie. Het is gewoon je klant uitmelken, omdat je weet dat de klant bij jou moet zijn om zijn of haar favoriete serie te kunnen kijken.

De macht van originals

Vroeger keek je gewoon wat er op televisie verscheen. Of je ging gezellig een aantal films uitzoeken in de videotheek. Maar tegenwoordig is de keuze reuze. Niet alles staat op één dienst, maar de content is verspreid over al die verschillende aanbieders. Streamingdiensten sluiten deals met distributeurs om films of series te mogen aanbieden, maar die deals verlopen nogal eens. Het ene moment kijk je naar Parks and Recreation op Prime Video en het andere moment vervloek je Jeff Bezos omdat het eraf is gehaald voordat je verder kon kijken.

Maar dat is niet eens het grootste probleem. Dat is namelijk de originals. Het is natuurlijk heel tof dat er zoveel goede series gemaakt worden. Maar dat geeft de streamingdienst alleen maar meer macht. Want als jij straks het laatste seizoen van Stranger Things wil kijken, dan ga je gewoon die €18,99 betalen aan Netflix. Of meer, zodra ze het weer eens verhoogd hebben. En dat kunnen ze gewoon doen, want iedereen en z’n moeder wil dat laatste seizoen EIN-DE-LIJK zien.

Noem me maar Jack Sparrow

Ik doe niet meer mee. Ik ga het niet meer doen. Elke maand zoveel geld aftikken aan al die diensten. Daarom hebben we alles behalve Netflix en Videoland de deur uit gedaan. Netflix heeft nog steeds het meeste aanbod en Videoland is voor al die real life drama die ik niet wil missen. En al het andere? Nou, noem me maar Jack Sparrow voortaan.

Streamen was ooit het beloofde land. Het bood gemak, zodat je lekker een filmpje of serie kon kijken, zonder al te veel stress. Het maakte piraterij zo goed als overbodig, want het was makkelijker en het aanbod was groot. Maar aan gemak hangt een prijskaartje blijkbaar. Dus dan doen we maar weer wat meer moeite...

Een bonte verzameling

De belangrijkste dingen die erin zitten zijn twee powerbanks. Voor mijn iPhone Air heb ik vooral de MagSafe-batterij van Apple. Klik je zo achterop en gaan. Mocht ik andere dingen moeten opladen zoals mijn iPad, AirPods of Switch dan heb ik ook nog een powerbank van Anker. Ook heb ik eigenlijk altijd een USB-C-kabel, lightning-kabel en standaard USB-C-adapter mee.

Ik ga het huis nooit uit zonder mijn AirPods 4. Die dingen zijn echt een godsgeschenk. Maar in mijn techpouch zitten ook nog de AirPods 3 én een paar ouderwetse, bedraadde EarPods. Dat eerste als back-up voor mijn AirPods 4 en de EarPods voor als ik een videomeeting heb op werk.

Ook gaat mijn MagSafe-wallet mee, alhoewel dat versleten ding meestal achterop mijn iPhone zit. Pinpassen en OV-kaart.

Mocht ik tijd te doden hebben, dan kan ik gamen op mijn Nintendo Switch Lite. Of ik lees een boek op de Kobo e-reader.

Een doosje met allergiemedicatie en ibuprofen mag ook niet ontbreken. Net als Smintjes, deodorant en een geurtje van Parfumado.

De complete lijst

• Anker Powerbank
• Magsafe-batterij
• AirPods 4 met ANC
• AirPods 3
• Apple EarPods
• Apple USB-C kabel
• MagSafe-Wallet
• Kobo Clara 2E
• Nintendo Switch Lite
• Doosje ibu
• Doosje smintjes
• Deo
• Geurtje

Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst fulltime een hoesje om mijn telefoon heb gedaan. Zoiets beschermt natuurlijk goed, maar het voelt ook heel erg zonde. De meeste iPhones zien er echt mooi uit en dan gooi je er zo’n lelijke case omheen. Dat doet ook echt af aan de ervaring. Een iPhone ervaring is niet alleen de software, het is ook hoe je telefoon aanvoelt als je hem uit je zak haalt.

De mooiste iPhone in jaren

Daarom past de iPhone Air perfect bij mij. Want dit is de mooiste iPhone in jaren. Hij doet z’n naam echt eer aan, want de dunste iPhone ooit ziet er niet alleen geweldig uit, maar hij ligt ook fantastisch in de hand. Woorden en foto’s doen geen recht aan het gevoel dat het vasthouden van zo’n dun apparaat geeft.

Ik ben nog steeds boos op Apple dat ze de iPhone Mini niet meer maken. Maar ondanks dat de Air net iets groter is dan de niet-Max iPhones, krijg ik hetzelfde gevoel als dat ik bij de mini kreeg: dat je niet daadwerkelijk je sportschool-abonnement hoeft te gebruiken om dit ding te tillen. Groot genoeg om er van alles mee te doen, maar toch zo licht dat je hem uren achter elkaar kunt gebruiken.

Kritiek is er altijd

Zo’n mooi en dun design komt ook met wat kanttekeningen. Want wat lever je er voor in? Even de kritische punten bij langs:

• De batterij was vooraf een onzeker puntje, maar eerlijk is eerlijk: die is dikke prima. Aan het einde van de dag heb ik nog zo’n 10-20% batterij over.
• De camera is geweldig. Ik kom van de iPhone15 Pro en de foto’s zien er beter uit dan op dat model. Ik mis alleen de zoom-camera af en toe. Soms. Geen punt dus.
• Maar buigt hij niet in je zak? Dit ding is echt ongelooflijk sterk. Dat is niet alleen Apple’s claim, maar je voelt het ook echt. Check bovendien deze video van JerryRigEverything, waar hij de Air flink aanpakt. Zijn conclusie? Sterk dingetje, deze Air.
• De Air heeft geen stereospeakers en dat is wel een ding. Als je door TikTok scrolt, dan valt het wel mee. Maar zodra je Netflix gaat loeren, merk je direct hoe beroerd zo’n monospeaker klinkt. Lange leve AirPods.

Zonder case op mijn telefoon leef ik op het randje. Maar hoe fijn deze telefoon voelt is dat meer dan waard. De iPhone Air is voor mensen die hun telefoon zonder case gebruiken.

En die een goede verzekering hebben.

Veel glas op je scherm

Je iPad ziet er ten eerste wat anders uit, dankzij een nieuw ontwerp. Het nieuwe ontwerp van iPadOS (en iOS) wordt door Apple ‘Liquid Glass’ genoemd. Dat komt omdat veel elementen transparant zijn en meebuigen met het licht. Zo lijkt het net alsof er vloeibaar glas op je scherm zit. Snap je?

Het is niet altijd even goed voor de leesbaarheid, maar ik vind het wel een mooi modern uiterlijk. Het is fantastisch om sommige animaties zo vloeiend op je scherm te zien. Probeer maar eens heel langzaam je notification center naar beneden te trekken.

De grootste update in jaren

En dan de echt grote functie. Je kunt nu gewoon écht multitasken op je iPad. Je kunt meerdere apps tegelijkertijd openen. Je kunt die apps vergroten, verkleinen en verplaatsen precies zoals je zelf wil. Komt dat je bekend voor? Yep, je iPad werkt nu eigenlijk bijna net zoals een Macbook. Gooi er een toetsenbordje aan en je zou het bijna 1 op 1 kunnen vervangen. Ik heb een iPad Pro met magic keyboard en dat werkt echt als een zonnetje.

Daarnaast hebben apps nu ook een menubalk bovenin het scherm. Wederom, zoals op een Macbook. Dat maakt het gebruik van een grote iPad app ook weer makkelijker.

Anderen kunnen dit veel beter uitleggen

Er zijn mensen op het internet die dit alles veel beter kunnen uitleggen dan ik. Check bijvoorbeeld de video van YouTuber Chris Lawley of lees de review van Federico Viticci op Macstories.

iOS and iPadOS 26: The MacStories Review

Old and new through the liquid glass.

MacStoriesFederico Viticci

iPad en iOS 26 zijn nu te downloaden.

Pokémon x Minecraft x Animal Crossing?

De trailer geeft een beetje Smile-vibes, want Ditto verandert in een creepy mens en samen met de hulp van andere Pokémon ga je dan je eiland aanpassen. Je kunt Bulbasaur gebruiken om bijvoorbeeld planten te laten groeien en die geef je vervolgens met Squirtle weer voldoende water. Oh ja, en je moet ook resources verzamelen. Klinkt dat niet een beetje bekend?

Een dergelijke life-sim op de Switch doet natuurlijk direct denken aan Animal Crossing, een game die ik tijdens de COVID-pandemie helemaal kapot heb gespeeld. Ik ga echt heel goed op zulke cozy-games. Niet voor niets is Stardew Valley een van mijn meest favoriete games allertijden. Toevallig samen met Pokémon, dus dit is toch een gouden combinatie?!

Hiervoor wil ik een Switch 2

Ja, en dan het mindere nieuws: Pokémon Pokopia komt alleen uit op de Switch 2. Geen probleem, want dan halen we die toch gewoon!? Ik heb net een Switch Lite gestolen, maar ik wist altijd al dat er een Switch 2 zou komen. Die console lijkt me heel tof, alleen tot nu toe waren er gewoon geen titels waarvoor ik er echt eentje nodig had.

De nieuwe Mario Kart zal ongetwijfeld een feestje zijn, maar dat is niet echt mijn game. Donkey Kong: Bananza lijkt me super leuk, maar is geen must-play voor mij. Kijk, en dan houdt het al op he? Tot nu.

Want ook al moeten we wachten tot ergens in 2026, Pokémon Pokopia is voor mij dé titel om een Switch 2 te halen. Ik kan niet wachten!

Openbaar geheim

Afgelopen dinsdag werden de nieuwe iPhones aangekondigd tijdens de jaarlijkse keynote. Iets dat ik ieder jaar kijk. En vroeger waren die shows gewoon spannend. Natuurlijk las je overal geruchten, maar je moest nog maar zien of dat werkelijkheid werd. Maar tegenwoordig ligt alles al maanden van tevoren op straat. Het was dan ook een openbaar geheim dat naast de gewone iPhone 17 en de iPhone 17 Pro, er dit jaar een mega dunne iPhone zou komen: de iPhone Air. En man, wat zat ik te smullen toen ik de eerste echte beelden van dat telefoontje zag.

De allerdunste iPhone ooit, volgens Apple’s superlatieven. En ook maar 1 camera. Of nou ja, twee camera’s in een. Maar dat vind ik juist mooi. Het ontwerp van telefoons zijn tegenwoordig spuuglelijk omdat het duizend camera’s moet hebben.

Maar niet de iPhone Air. Nee, mijn schatje ziet er fantastisch uit.

Voor altijd team mini

Ik ben voor altijd team iPhone Mini (rust in vrede, kleine vriend) en ik heb het liefst zo’n klein mogelijke telefoon. Maar sinds ik de 2024 iPad Pro heb, val ik ook op dun, man. En toen Apple de Air liet zien, wist ik dat ze moest komen. Gewoon zo in mijn handje, in mijn broekzakje, daar is waar ze thuis hoort. Die dunne body, dat strakke design. Heerlijk man. Wat een telefoon.

Duurt lang

Ik kon mijn abonnement al een tijdje verlengen, dus ik zat vandaag om 14:00 klaar om die preorder te pakken. Dat is gelukt! Het is de iPhone Air in Space Black geworden. Want zwart kleedt nog extra lekker af.

Het gaat nu een lang weekje wachten worden, maar dat zal het vast waard zijn. Want ik ben in jaren niet zo hyped geweest over een nieuwe iPhone.

Wat moet je nog met een Switch Lite in 2025?!

De Nintendo Switch 2 is al een paar maanden uit, dus waarom koop ik nu nog een verouderd model? Die prijs speelt een grote rol, maar dat is natuurlijk niet de enige reden. De Lite is het kleinere broertje van de originele Switch en blinkt uit in handzaamheid. Hij is een stukje kleiner en veel lichter dan de originele Switch. Dat maakt ‘m uitermate geschikt voor gamesessies op de bank, terwijl Maaike het nieuwste seizoen van Married at First Sight aan het bingen is.

De Lite mag dan het kleinere broertje zijn, maar speelt de vele duizenden Switch-titels met gemak af. Het kleinere scherm maakt het wat mij betreft iets minder geschikt voor games zoals Breath of the Wild, maar alle de meeste Pokémon-titels kan hij dan weer perfect afspelen. Maar dé reden dat ik ‘m gehaald heb: Hollow Knight!

Laat op het feestje

Ik ben standaard laat op het feestje als het gaat om het spelen van de nieuwste games. Zo speelde ik vorig jaar pas Red Dead Redemption 2 voor het eerst uit, 6 jaar nadat de game voor het eerst is uitgekomen.

En nu? Terwijl heel de wereld en z’n moeder Hollow Knight: Silksong aan het spelen is, zet ik mijn eerste stapjes in het origineel. Ik heb de titel natuurlijk vaak voorbij zien komen, want HK staat bij velen op het lijstje met de beste games. Maar niets heeft mij ooit getriggered om het te proberen. Tot nu.

Geen idee waarom ik Hollow Knight nu pas oppak, maar ik heb zojuist mijn eerste minuten doorgebracht in de wereld van HK. En ik moet zeggen: had ik eerder moeten doen. Visueel ziet het er fantastisch uit, de gameplay voelt vloeiend én leuk.

Dus ik heb dan misschien een Switch gestolen, maar mij vinden ze toch niet, aangezien ik vuistdiep in de wereld van Hollow Knight zit.

Je ging dan naar de videotheek om te kijken wat er beschikbaar was. Welke nieuwe films er zijn uitgekomen. Langs al die schappen lopen en je vooral te laten leiden door wat er op de voorkant van de videoband stond. Dan even gauw het plot lezen; als dat enigszins leuk leek, nam je de film zonder twijfel mee en was dat wat je die avond ging kijken

Ook al was de film heel erg slecht. Je had er 7,50 gulden voor betaald, dus je keek het gewoon af.

Tegenwoordig is het misschien makkelijker om een film te kijken, maar niet leuker. Door het enorme aanbod aan streamingdiensten heb je echt een stortvloed aan keuzes voor wat je kunt kijken.

De keuze wordt niet meer gemaakt op alleen het verhaal. Een acteur die je niet zo leuk vindt? Oeff, twijfel. Geen voldoende op IMDB? Nee, bedankt. Volgende!

En als je dan eenmaal een film hebt uitgekozen, dan moet hij perfect zijn. Want als het je even niet aan staat, heb je nog 34.000 opties die misschien wel beter zijn.

Het was vroeger veel leuker om een film te kijken. 

Allereerst het verhaal. Die is lekker simpel. Er duiken opeens wat gigantische aardwormen op in een klein dorpje in de woestijn van Nevada, er worden mensen vermoord en gebouwen opgeslokt. Een groepje mensen probeert dit te overleven. Meer is het niet. Er wordt niet veel achter de wormen gezocht, waar ze vandaan komen, waarom ze doen wat ze doen. Nee, ze zijn er gewoon en moeten dood. Dit soort films worden niet meer gemaakt. Alles moet tegenwoordig tot in de diepte worden uitgelegd. Zonde.

Dan Kevin Bacon. Tremors laat zien dat hij niet altijd een goede acteur is geweest. Of misschien was niemand goed aan het acteren in deze film, dat kan natuurlijk ook. Maar ook dat past weer goed bij deze film. Alles klopt gewoon.

Was ‘ie zo goed als in mijn hoofd? Nee, maar als je een film als Tremors neemt zoals hij is, dan heb je daar nog steeds een uitstekende filmavond mee.  

Er komt nu namelijk een soort van spin-off van The Office (US), ook wel bekend als de allerbeste komedieserie ooit. Ik ben wel benieuwd, maar als ik de trailer zo bekijk dan ben ik ook sceptisch.

The Paper draait om de redactie van een krant in Amerika, die het flink zwaar heeft. De documentairemakers van The Office gaan dit keer deze gebeurtenissen vastleggen.

Tijdens het kijken van The Office lig ik meerdere malen in een deuk van het lachen. Het is keer op keer gieren, zelfs nadat ik de serie al meerdere keren in z’n geheel heb gezien. Maar bij het zien van The Paper kan er nauwelijks een glimlachje van af bij mij.

Iedereen die The Office heeft gezien, weet dat de kracht van die serie ligt in de herkenbare personages. Iedereen werkt wel met iemand die lijkt op één van de personages. Het is natuurlijk te vroeg om te zeggen, maar ik zie dat niet gauw gebeuren met The Paper, zonder te veel een aftreksel te zijn van het origineel. En nee, Oscar telt niet mee.

Maar goed, ik ben ook wel nieuwsgierig. Vanaf september te zien op Peacock, wat over het algemeen door SkyShowtime hier wordt uitgezonden in Nederland. 

Maar het laatste seizoen van Cobra Kai werd nog niet eens uitgezonden en er werd weer een nieuwe film aangekondigd. Dit keer met zowel Jackie Chan als Ralph Macchio. Ik zat nog midden in Cobra Kai en die serie voelt als een grote fanservice, dus persoonlijk zat ik niet zo te wachten op een nieuwe Karate Kid-film. Maar toch heb ik Karate Kid: Legends gisteravond aangeslingerd…

Als je de trailer van de zesde Karate Kid-film bekijkt, dan lijkt het de grote Jackie Chan en Ralph Macchio-show. Maar niks is minder waar. Want Legends is het grootste gedeelte van de film een op-zichzelf-staand verhaal, met nieuwe locaties en nieuwe personages. En dan is de film ook op z’n sterkst. De personages zijn best prima. De bad guy wordt gespeeld door Aramis Knight en die heeft zo’n typische kop, dat je direct een hekel aan hem hebt. Doet ‘ie goed.

Natuurlijk worden de “Legends” er uiteindelijk bij gehaald, maar ik mis daar een beetje emotionele betrokkenheid bij. Waarom zitten zij in de film? Wat doen ze daar? Het is natuurlijk een knikje naar de originele films en zonder Ralph Macchio is het natuurlijk geen echte Karate Kid-film. Alleen het voelt een beetje onnodig. Zeker als je ziet hoe Cobra Kai alles fantastisch en goed afsluit.

Het verhaal is dertien in een dozijn. Iemand krijgt te maken met tegenslagen en traint keihard om daaruit te komen en de bad guy te verslaan. Niks nieuws dus, maar nog steeds wel vermakelijk voor een avondje op de bank. Want laten we eerlijk zijn. Dit soort films zijn toch altijd wel leuk?

⭐️ 3

Maar zodra er geesten en zo bij komt kijken, dan kun je mij opvegen hoor. Dan vervang ik die bak popcorn met een kussen dat ik voor mijn gezicht kan houden. En dat komt gewoon door mijn super doordachte, geen-speld-tussen-te-krijgen real life theorie…

Kijk, als er een of andere gek met een mes in komt breken in je huis, dan maak je best nog wel een kans om dat te overleven. Geen hele grote kans waarschijnlijk, maar nog steeds een kans. Maar wanneer er een eeuwenoude demoon het voorzien heeft op jouw menselijke lichaam, dan kun je maar gewoon beter opgeven. Gewoon je handjes in de lucht, accepteren dat het voorbij is en alles over je heen laten komen. Je gaat het gewoon niet redden. 

Maar goed, daarom vind ik films als The Conjuring dus echt schijteng. Ik zoek het wel op, ik kijk ze graag, maar man… doodeng! Daar komt een nieuw deel van uit en er is net een trailer van uitgebracht.

Ik heb de trailer niet gekeken, want ik ben alleen thuis, en zoals ik al zei: die shit is doodeng. Maar het zal vast weer griezelen worden.

Ik pak mijn kussentje er alvast bij…

Laat ik voorop stellen dat ik niet de grootste fan ben van de stripboeken van DC. Ze hebben iets te veel obscure helden voor mijn smaak. Maar ik ben in de jaren 90 gewoon opgegroeid met Batman-tekenfilmpjes en Lois & Clark stond vaak aan op de televisie bij ons thuis. Kortom: Batman en Superman zijn gewoon tof en dus was ik ook wel benieuwd naar de reboot van de DC Universe.

Alles wat DC heeft uitgebracht de laatste jaren is bijna net zo slecht als de Madame Web-film, dus ik had vooraf weinig verwachtingen. Dan valt het altijd mee. Maar James Gunn is een van mijn favoriete regisseurs en met hem aan het roer kan het bijna niet fout gaan. En dat ging het ook niet. 

Superman is absoluut geen slechte film. Het verhaal is oké, niet bijzonder, maar wel te doen. Cinematografisch ziet de film er ijzersterk uit. De kleuren en mooie shots spatten van het scherm af en dat is in de bioscoop vaak al het halve werk. Maar deze Superman is echt een beetje een sukkel.

De titelrol wordt gespeeld door David Corenswet en hij doet het niet slecht, maar het is ook geen Henry Cavill, die ik echt heel tof vond als Superman. De nieuwe Superman is ook flink afgezwakt. De hele tijd ligt hij gehavend op de grond, krijgt hij voortdurend flinke tikken en qua uitstraling kreeg ik flinke Shazam! vibes. Dit is iets waar James Gunn bewust voor gekozen heeft. 

Gunn kiest voor karakterontwikkeling boven brute kracht. Ook wil hij andere helden en karakters in de DCU een meer betekenisvolle rol geven en dat snap ik ergens wel. Want wat zijn personages als de Green Lantern waard als Superman volledig onkwetsbaar is en geen hulp nodig heeft?

Maar dat is juist waarom ik naar een Superman-film wil kijken. Ik wil die brute actie, dat gevoel van macht en grootsheid. Ik wil die guy door muren, mensen en planeten heen zien vliegen alsof het niks is. Dat is voor mij wat Superman iconisch maakt en dat is wat ik heel erg mis aan deze film.

Nee, deze Superman is niet echt super.

Ergens in 2009 ben ik begonnen met een blog, toen nog Alxndr.nl, en dat was echt een hele andere tijd. Het was een periode van Hyves, SMS-berichtjes en voor mij persoonlijk een periode waarin ik erg genoot van het leven.

Ik was een jaar of 20 en mete mezelf het imago aan van een schrijverstalent met een voorliefde voor muziek, borrels en vrouwen. En dat lees je ook terug in de teksten die ik op papier zette.

Zo las ik een blog terug waarin ik schreef over mensen die vroeg opstaan om te wandelen in de natuur. Bizar en belachelijk vond ik dat. Maar nu? Mijn wekker gaat standaard om 06:30 en ik zie absoluut de voordelen en fijnheid van wandelen.

Ik ben in de loop der jaren flink veranderd, een stuk wijzer geworden (hoop ik) en heb veel meningen bijgesteld. Gelukkig las ik ook veel blogs terug die gevuld zijn met mooie herinneringen. En juist die teksten heb ik weer op mijn huidige blog geplaatst. 

Zo schreef ik destijds over die keer dat ik op het podium bij Green Day stond, had ik een mening over punkrock en pende ik wat over de vele andere concerten waar ik toen nog naar toe ging. Je leest het al: het ging veel over muziek.

Opgroeien in de jaren 90

Ik heb het genoegen gehad om op te groeien in de jaren 90 en daar kijk ik vaak met veel liefde en vol nostalgische gevoelens aan terug. Het was voor mij een tijd zonder alle schermpjes, niet altijd ‘aan’ hoeven staan en van alles moeten. In mijn vrije tijd deed ik één van twee dingen: of ik speelde buiten met vriendjes of ik zat ergens een boek te lezen. 

Lezen werd ons thuis altijd aangemoedigd. Mijn geweldige moeder las ons altijd voor en alhoewel we het vroeger nooit breed hadden thuis, kregen we ieder jaar alle boekenpakketten die je via school kon kopen. Was ik jarig? Dan kreeg ik standaard een boek van alle opa’s, oma’s, ooms en tante’s. Lezen was mijn ding en ik verslond boeken alsof het zuurstof was. 

Internet ontdekt

Maar toen kwam de middelbare school, kregen we een computer thuis, onbeperkt internet van @Home en daar ging mijn rust om te lezen.

In de jaren daarna las ik nog wel eens een boek natuurlijk. Zo heb ik de Harry Potter-reeks meerdere keren verslonden. Maar structureel, iedere dag lezen zat er niet meer in. Niet omdat ik niet wilde, of omdat ik het niet leuk vond. Maar vooral omdat ik de rust niet meer had. Door internet, films en series werd ik te lui om een uur stil te zitten en moeite te doen om een verhaal te ontdekken.

Een oude hobby herontdekt

Maar sinds Maaike en ik samenwonen is het lezen weer terug in mijn leven. Want mijn vriendin leest ook erg graag. Zij jaagt boeken erdoor heen zoals ik door mijn favoriete McDonald’s menu ga: snel, zonder ademhaling en altijd maar meer willen.

Hartstikke leuk natuurlijk, want daardoor ben ik ook weer meer gaan lezen.

Ongelooflijk burgerlijk, maar voor het slapengaan zijn wij dus beiden lekker aan het lezen. Elke avond. Ereadertjes erbij, lampjes lekker gedimd en dan knus in bed een boek lezen. Lekker verdwijnen in andere werelden, je hoofd tot rust laten komen en vervolgens heerlijk in slaapvallen.

Lezen geeft me iets terug wat ik lang kwijt was: echte rust. Even geen scherm, geen gejaag, geen herrie in m’n hoofd. Gewoon een goed verhaal en verder niks. En dat is misschien wel het mooiste wat een oude hobby je kan brengen.

Een nieuwe categorie Lego-sets

Lego brengt al jaren setjes uit in verschillende lijnen die ik heel erg tof vind. Vooral de Harry Potter- en andere popculture sets vind ik een must have. Maar sinds dit jaar brengen zij ook booknooks uit. Simpelweg iets dat je tussen een rij boeken neerzet. Ze begonnen met eentje van Sherlock Holmes en die was best prima. Maar niet DIE MOET IK HEBBEN!!-prima...

Maar vanaf vandaag kun je een booknook van Lord of the Rings pre-orderen en daarin zie je de bekende scene van Gandalf versus de Balrog. En ja sorry hoor, maar ook die moet er gewoon komen.

Take my money!

Je kunt hem dus nu in de pre-order bestellen voor €119,99, wat wel aan de prijzige kant is. De set telt 1201 steentjes.

Ik hoop dat Lego de komende tijd meer van dit soort sets gaat uitbrengen, want het geld brandt alweer in mijn portemonnee.

De hype voor GTA VI is groot

Dit gaat echt een dingetje worden en als ik de nieuwe trailer bekijk, dan is dat met goede reden. De graphics, het soort-van Bonnie & Clyde verhaal en de grote open wereld. GTA VI gaat dé game van de komende 10 jaar worden. En daar heb ik belachelijk veel zin in. Zoveel zin dat ik al twee weken vrij heb gevraagd voor die periode en dat ik serieus overweeg om de Playstation 5 Pro te halen, speciaal voor GTA VI. Maar toch voelde ik bij het zien van de trailer niet wat ik iedere keer ervaarde als ik weer eens GTA V aan het spelen was..

GTA V had de meest iconische personages ooit

Een game maken met één goed hoofdpersonage is soms al lastig, maar GTA V leverde er drie af. Michael, Trevor en Franklin; het beste trio sinds Frodo, Sam en Gollum. Deze mannen zijn echt legendarisch. Michael, cynisch en neurotisch. Trevor, iedereens favoriete redneck, en Franklin, de straatjongen uit South Los Santos. Drie kanten van dezelfde munt: drie visies op de American Dream en drie stijlen vol chaos en actie.

Ze zijn allemaal zo verschillend, maar ook zo heel erg hetzelfde. Je kon perfect switchen tussen de personages tijdens de missies en zag direct hun verschillende manieren van aanpak. Dat vond ik zo ongelooflijk tof.

Het werkt omdat het niet werkt

Wat ik zo goed vind aan dat trio, is de chemie. Niet dat ze altijd vrienden zijn — verre van. Maar het klikt juist omdat het botst. Hun dialogen knetteren, de ruzies voelen echt, en zelfs als je maanden niet speelt, weet je nog precies hoe Trevor uit z’n plaat gaat of hoe Michael weer eens zuchtend wegloopt van z’n gezin. Ze zijn niet geschreven om je te pleasen — ze zijn onhandig, koppig, menselijk. En daardoor dus geloofwaardig.

En misschien is dat wel precies waarom GTA VI het zo lastig gaat krijgen. Die nieuwe trailer ziet er geweldig uit, echt waar. Lucia en die kerel (hoe heet-ie eigenlijk?) hebben potentie. Maar Michael, Franklin en Trevor waren niet zomaar speelbare karakters — het waren figuren waar je iets bij voelde. Die je bijbleven. Die soms frustrerend waren, maar nooit vlak. En dat... dat krijg je niet zomaar opnieuw

Je had al de mogelijkheid om zelf een tijdlijn samen te stellen uit je favoriete bronnen, maar sinds de 1.1-update kun je deze ook vastzetten in het menu onderaan het scherm. En dat is goud waard.

Die functie heeft er eigenhandig voor gezorgd dat ik veel minder zit te doomscrollen op mijn telefoon. Ik heb namelijk nogal een vertyfte relatie met mijn smartphone en mijn schermtijd is soms echt bizar hoog. Ik hopte van app naar app, van dopamine shot naar dopamine shot. Maar niet meer, nee, nu open ik ’s ochtends gewoon Tapestry en scroll ik door mijn timeline om het laatste nieuws te lezen. Heerlijk.

Ik heb vier verschillende tijdlijnen gemaakt en onderaan het menu gepind: 

1. Nieuws: al het nieuws van bronnen die ik wil lezen. Denk aan nieuws over films en series, de laatste game reviews of die shit takes over mijn cluppie Ajax. 
2. Socials: een handjevol mensen die op Bluesky of Mastodon posten, waarvan ik niks wil missen. Niet die ragebait van Threads, maar gewoon posts van journalisten of liefhebbers. 
3. YouTube: Die YouTube app is ruk, hé? In deze tijdlijn volg ik mijn favoriete kanalen en kijk ik alleen wat ik wil, zonder uren lang in de krochten van YouTube te verdwalen. 
4. Updates: Denk hierbij aan blogs of posts van mijn favoriete app ontwikkelaars, updates van de makers van mijn favoriete gadgets of de nieuwsberichten van de voetbalclub waar ik zelf voetbal. 

Your zelf bepils

Omdat ik zelf bepaal wat ik lees in Tapestry, geeft me dat veel rust. Ik hoef niet boos te worden om een of andere domme take, omdat zo’n algoritme denkt dat ik dat leuk vind. Your zelf bepils, snap je? 

Maar het gaat verder dan dat. Want een van de krachtigste opties van Tapestry is de mogelijkheid om bepaalde woorden te muten of te dempen.

Op Threads mute ik al iedereen en z’n moeder, dus ik ben echt gek op zo’n functie. In Tapestry werkt het ook fijn. Zo block ik alles wat met politiek te maken heeft.

Dempen is ook een godsgeschenk. Over sommige onderwerpen wil ik wel lezen, maar gewoon nu ff niet. Vorige week lag het halve internet te huilen om de dood van iemand uit een bepaalde serie en natuurlijk las ik daarom weer overal spoilers. Oplossing: die shit dempen. Het verschijnt dat wel in de tijdlijn, maar is het bericht ingeklapt. Zo kan ik later altijd nog kiezen om het te lezen of niet.

Zo’n tijdlijn app heeft dus alleen maar voordelen. Het is echt een alternatief voor sociale media apps geworden. Lekker zelf bepalen wat je leest, ook niet honderdmiljard berichten of zo. Gewoon een handjevol bronnen. Dat levert weer rust op, minder boosheid, minder frustratie en dat is voor iedereen leuker toch? 

Oh ja, alleen voor gebruikers van iPhone, iPad en MacBooks. Jullie Android gekkies moeten zelf maar iets zoeken om kalm te blijven. 

Af en toe komt er een serie op je pad die meteen vastgrijpt en niet meer loslaat. The Pitt is zo’n serie. Ik ga je direct zeggen: dit is misschien wel de beste serie die ik in de afgelopen jaren heb gezien. 

The Pitt volgt een team van artsen en verplegers tijdens hun dienst in een traumaziekenhuis. De serie telt vijftien afleveringen en elke aflevering is precies 1 uur van hun dienst. Je volgt de artsen dus realtime. Een soort ER meets 24 en dat werkt als een trein. 

Omdat de serie zich dus in realtime afspeelt, krijg je ook echt de werkdruk goed mee. Het voelt intens en zwaar. Je ziet dat de artsen onder druk staan. Combineer dat met onderwerpen als post-covid, ethische dilemma’s en moeilijke persoonlijke kwesties en je krijgt een ongelooflijk intense, rauwe serie.

Er gebeurt vanaf minuut 1 al zoveel, dat het elk deel van je zintuigen kietelt. Wat ook mooi is: geen mooie achtergrondmuziek of een soundtrack die je richting een bepaald gevoel duwt. Nee, de serie gebruikt realistische geluiden zoals piepjes, openslaande deuren en geroezemoes van collega’s.

Ook schuwt de serie niet om allerlei wonden en dergelijke, lekker vol in beeld te brengen. Dat maakt het realistisch, maar ik heb soms toch echt even weg moeten kijken. Zo is aflevering 12 misschien wel de beste anticonceptie ooit. Ik bedoel… je ziet letterlijk alles… 

Vanaf het moment dat wij hier thuis begonnen met kijken, heeft The Pitt mij niet meer losgelaten. Ik keek gedurende mijn dag alweer uit naar de avond om op de bank te ploffen en nieuwe afleveringen van deze fantastische serie te loeren. En dat heb ik lang niet gehad. Ga dit zien!

⭐⭐⭐⭐⭐ (vijf sterren!)

Even terug naar het begin van de jaren 00, toen ik elke ochtend begon met het verwisselen van de batterijen van mijn discman, zodat ik weer naar mijn zelfgebrande cd’s kan luisteren. Op een van die vele cd’s had ik ook allemaal nummers van Cat Stevens/Yusuf staan. Denk aan nummers als Moonshadow, Wild World en Father And Son. Nostalgie in mijn hoofd.

Daar wilde ik even een mooie afspeellijst van maken op Spotify, maar ik kon het mooiste nummer van Cat Stevens nergens vinden. Ik heb uren gezocht naar Cat’s in the Cradle. Was het een akoestische versie die ik destijds op mijn discman had? Een live-opname die niet op Spotify staat? Zelfs op YouTube kon ik er niks van terugvinden. Waarom kon ik dit mooie stukje muziek nergens terugvinden!?

Maar wat blijkt? Dat nummer is helemaal niet van Cat Stevens, maar van Harry Chapin! Verdomme, kan ik nu ook al mijn eigen herinneringen niet meer vertrouwen?!

Gek hoe iets zo vol overtuiging in je hoofd en herinneringen kan zitten, terwijl het gewoon helemaal niet waar is. En dat nummer? Die heb ik gewoon in mijn Cat Stevens/Yusuf afspeellijst geknald, ook al wordt het door iemand anders gezongen. 

Ik ga nu misschien klinken als een boomer, maar de zaterdagen in de jaren 90 waren fantastisch. In een tijdperk voordat wij thuis internet hadden en ik niet constant met mijn iPhone in mijn klauwen liep, had de zaterdagochtend een vast ritueel: tekenfilms kijken voor de televisie. Dat gevoel komt weer helemaal terug.

Een vast ritueel

De tijden voor TV zijn door de opkomst van streamingdiensten flink veranderd. Je kijkt nu wat je wilt, wanneer je wil en je hebt ook nog honderd miljoen opties. Vroeger had je dat niet.

Je moest je wekker zetten en zorgen dat je om half 8 voor de televisie zat, anders miste je gewoon je favoriete tekenfilmserie. Het was een tijdperk waarin de cliffhanger heerste, dus gegarandeerd dat je er het volgende weekend weer zat.

Ook was het iets dat je “met z’n allen keek”. Je had het op het schoolplein over afleveringen van Pokémon, Dragonball Z en Digimon. En er was altijd wel iemand die het had over geruchten die hij of zij weer gehoord had van een neefje. Niemand wist of het waar was, maar in je hoofd hoopte je dat het zo was.

Pure nostalgie

Het zijn goede tijden voor volwassenen die weer willen teruggrijpen naar de betere tijden. Met recente tekenfilms als X-Men ’97 en Your Friendly Neighborhood Spider-Man, word je weer goed vermaakt met animatie. Daarnaast heb je series als Invincible, My Adventures with Superman en natuurlijk Rick and Morty. En heb je Batman: Caped Crusader gezien?! Zoveel goede tekenfilms die je weer dat gevoel van de jaren 90 geven.

Het kijken van zulke series voelt als pure nostalgie en daar ga ik heerlijk op. Nostalgie geeft je namelijk dopamine, het stofje dat je een gevoel van geluk en beloning geeft in je hersenen. Het kijken van tekenfilmpjes is gewoon comfort-food voor je brein.

Dus zet ik weer iedere zaterdagochtend de televisie aan om tekenfilmpjes te kijken. Heerlijk, man. En het met elkaar praten over deze series? Dat doen we gewoon op Threads en Bluesky.

Amazon Studios nam in 2022 MGM over, de studio die alle James Bond-films maakt en nu krijgt Amazon Studios ook creatieve controle over de franchise.

De James Bond-franchise is er eentje die dicht bij mijn hart staat. Mijn vader is overleden toen ik nog jong was, maar een van de mooiste herinneringen die ik aan mijn vader heb is dat wij samen altijd naar James Bond keken. En als de film te laat op televisie was en ik als kleine jongen al naar bed moest, nam hij het voor me op en keek ik het vaak terug. Ik was geobsedeerd door de Britse spion en ik wilde HEM zijn. Dus trok ik een veel te groot colbertje aan naar school en deed ik een stropdas om. Want tja, dat heeft James Bond ook.

Ik heb dus ontzettend veel mooie en liefdevolle herinneringen aan James Bond en ik ben bang dat Amazon de franchise gaat slopen. In een tijdperk waarin alles uitgemolken wordt in Hollywood en waarin een filmreeks geen succes heeft zonder dat er gelijk een universum aan gehangen wordt.

Na de overname door Amazon kwam al naar buiten dat Amazon het behoorlijk ziet zitten om de James Bond-wereld uit te breiden met allerlei spinoffs. Kortom: het gaat hier weer flink om de centen. En dat terwijl James Bond groot is geworden door de creatieve visie van de ontwikkelaars.

Diep en diep zonde. 

Zo, dat zijn nogal wat statements van mijn kant. Maar ik sta er wel achter. Cobra Kai is echt ontzettend leuk. Misschien niet de allerbeste serie ooit, maar als je een lijstje moet maken met vermakelijke series zou deze zeker in de top 10 moeten staan.

Cobra Kai

Voor wie het niet weet: Cobra Kai is een vervolgserie op de legendarische jaren 80-film The Karate Kid. En ik was echt gek op die film. Dus natuurlijk moest ik dit wel kijken.

De serie volgt de bad guy uit de eerste film: Johnny Lawrence, die 34 jaar later flink aan lager wal geraakt is. Maar om het tij te keren neemt hij een jongen onder zijn hoede en heropent Cobra Kai, de Karate Kid-dojo van zijn voormalig sensei Kreese.

Een feest van herkenning

Niet alleen Johnny is te zien in Cobra Kai, maar gedurende de 6 seizoenen komen heel veel oude personages weer terug. Zoals natuurlijk ook Daniel LaRusso. Zij hadden in de film natuurlijk al een flinke rivaliteit en dat is ook weer terug te zien in Cobra Kai.

Cobra Kai is echt een feest van herkenning. Niet alleen met de personages, maar ook zeker met de (vergane) 80s vibe die terug te zien is door de seizoenen.

Cobra Kai doet wat de originele Karate Kid-films ook goed deed: je juicht echt voor de personages en leeft daardoor flink mee. Iedere episode zat ik met een grote glimlach te kijken en keek ik weer halsreikend uit naar de volgende afleveringen en seizoenen.

En dat is voor mij het belangrijkste om een geweldige serie te zijn.

De beste dag om vrij te hebben, in elk geval voor mij is op maandag. Als ik namelijk op vrijdag vrij zou zijn, zou ik die dag niks willen doen, want het is eindelijk weekend en het weekend is alweer volgepland..

Zaterdag is bij mij altijd voor voetbal en sociale gelegenheden. Zondag is hier thuis voor rust en familie.

Maar als je je vrije dag ná je weekend zet, dan heb je opeens een extra dag om enigszins productief te zijn. Ik ben dan namelijk al lekker uitgerust en klaar voor een nieuwe week.

Op maandag ga ik dan altijd lekker in huis bezig, lees op m’n gemakkie een boek en slinger mijn Playstation aan als ik weer eens lekker in een game zit.

Sindsdien zijn er vijf vervolgdelen gekomen, maar die waren eigenlijk allemaal niet best. Oké, Chris Pratt deed het leuk met Jurassic World (2015) en dat gaf hoop op de vervolgen. Maar nee, de rest was slecht.

Toch gaan ze het weer proberen en dit jaar verschijnt dan ook het zesde deel: Jurassic World: Rebirth en eerlijk? De trailer geeft weer hoop. Het voelt weer veel meer als een avonturenfilm dan voorheen. Dus kom maar op! 

3 juli 2025 te zien in de bioscopen.

Wie het origineel uit 1996 nooit gezien heeft, raad ik aan om dat alsnog te doen. De film blijft verrassend goed overeind in 2024 en ik was dan ook hyped dat er dit jaar een vervolg zou verschijnen. Want een rampenfilm als Twisters is de ideale bioscoopfilm. Veel actie en spektakel op een groot scherm met het beste geluid, dat is zoals cinema graag beleef. Bij het vervolg krijg je er ook een flinke lading romantiek bij.

Dat was in de eerste film ook wel het geval, maar in Twisters ligt het er iets meer bovenop. Twisters is eigenlijk gewoon Twister meets The Longest Ride. Het maakt de film luchtiger (hehe), maar als de tornado's eenmaal beginnen te draaien krijg je gewoon waar je voor komt: spanning, sensatie, actie en een uitstekende bioscoopervaring.

Als je deze zomer één film in de bioscoop gaat zien, laat het dan Twisters zijn.

⭐️⭐️⭐️⭐️

Red Dead Redemption kwam al uit in 2018, maar pas zes jaar later duik ik weer in de wereld van cowboys, gunslingers en outlaws en ik leef m'n beste leven in dat spel.

Voor wie niet bekend is met Red Dead Redemption: het is een grote openwereld game waarin je speelt als de outlaw Arthur Morgan. Het verhaal speelt zich af in 1899 en Morgan merkt dat de tijd van cowboys en outlaws in het Wilde Westen tot z'n einde komt. Wat je voorgeschoteld krijgt is een enorme open wereld waarin enorm veel te doen is en dat is wat mij vooral aantrekt aan RDR2.

De games van Rockstar zitten vol met geweld en actie en dat is de voornaamste reden waarom ik games als Red Dead en GTA altijd zo graag speelde. En ook nu geniet ik enorm van een spannende shootout, waarbij ik zoveel mogelijk headshots geef. Echter geniet ik minstens zoveel van de rust die het spel je geeft

De open wereld is namelijk bizar mooi. Zelfs voor een spel uit 2018 is het grafisch echt nog top. Je galoppeert met je paard door een uitgestrekte wereld met een mooie mix tussen hoge bergen en uitgestrekte prairies. Of je kruipt door een bosrijke omgeving op jacht naar dat ene hert waarvan je de huid wil villen. Succesvol een trein beroofd? Tijd om het te vieren met een fles whisky in de saloon om vervolgens al je geld te verliezen aan de pokertafel.

In Red Dead Redemption 2 word je echt het wilde westen ingesleurd. Die wereld is dan nog eens gevuld met een enorm oog voor detail. Sta je even stil om te genieten van het uitzicht? Mooi moment voor je paard om even flink te schijten. Even een paar dagen in de wildernis vertoefd om te jagen? Tijd om je te scheren, want Arthur heeft nu een fikse baard. Natuurlijk zit Red Dead Redemption ook vol met actie en de kans is groot dat je dan je hoed verliest. Letterlijk.

Dat alles maakt dit tot een ongekende ervaring in een wereld die ik als kleine jongen altijd al had willen beleven. Neem daarbij het verhaal, de vele personages met bijzonder veel diepgang en de vele zijmissies en extra dingen die je kunt doen en je krijgt helemaal het gevoel alsof je onderdeel bent van het Wilde Westen.

De film was natuurlijk een groot succes en al jaren werd er gespeculeerd over een mogelijk vervolg. Nu, 24 jaar na het verschijnen van Gladiator, komt er dan eindelijk een vervolg. Je zou denken dat ik daar enorm om sta te springen, maar niks is minder waar. Gladiator II zou wel eens de beste film kunnen zijn, die ik eigenlijk niet wil zien.

Dit kan toch alleen maar teleurstellen?

Waarom moet er een vervolg komen op het origineel? Het einde was goed en afgesloten. Ergens voelt een sequel te geforceerd. Zeker in een tijd waar Hollywood niet bol staat van de originele ideeën. Bovendien zijn sequels zelden zo goed als hun voorgangers. Gooi er daarnaast een hele hoop CGI, minder legendarische karakters als Maximus en een minder verhaal bij en je bent eigenlijk al af. Dit kan toch alleen maar teleurstellen?

Het ziet er wel fantastisch uit hoor

De eerste trailer van Gladiator II is deze week verschenen en eerlijk is eerlijk; het ziet er wel weer fantastisch uit, hoor. Dit zou wel weer eens een enorme hit kunnen worden. Het lijkt alles te hebben dat het origineel heeft, maar dan met alle moderne filmtechnieken. Maar goed, dat kan ook tegen je werken.

Misschien moet ik gewoon niet zo zuur doen. Waarschijnlijk zit ik op dag 1 al in de bioscoop met een dikke bak popcorn te genieten van een fantastische film.

De laatste weken kijken wij hier thuis regelmatig een oudere film terug en toen bedacht ik mij opeens hoeveel goede blockbusterfilms er in de jaren 90 zijn uitgebracht. Films die nu, soms meer dan 25 jaar later, nog steeds ontzettend goed overeind blijven. En stiekem vind ik veel films beter dan wat er de laatste jaren wordt uitgebracht.

Tempo en tijd

Sinds de opkomst en het grote succes van franchisefilms in de jaren 00 is de speeltijd van films ook flink toegenomen. Tegenwoordig tref je bijna geen film meer die niet tenminste 2 uur duurt, maar in de jaren negentig kon je gewoon rustig anderhalf uur achterover zitten en vermaakt worden met een kneiterse actiefilm.

Het tempo van de films lag daardoor ook aanzienlijk hoger. Er was niet veel ruimte voor allerlei gekke subplots. De film begon en BAM, gelijk actie. Heerlijk.

De jaren 90 had geweldige films

Deze week keken wij onder andere Twister, Dante’s Peak en Armageddon. Stuk voor stuk geweldige blockerbusterfilms die je vandaag de dag nog prima kunt bekijken.

Maar wat dacht je van Independence Day met Will Smith?! Die film was en is geweldig. Sowieso ben ik een fan van spectaculaire actiefilms, maar dit is en blijft een hoogtepunt van het genre.

Denk daarnaast aan Jurassic Park (1993), The Shawshank Redemption (1994) en Saving Private Ryan (1998). Maar natuurlijk ook films als Titanic (1997), Terminator 2 (1991) en The Matrix (1999). Stuk voor stuk geweldige films die van de jaren 90 een ongekend hoogtepunt hebben gemaakt op het gebied van film.

Gooi alle fantastische actiefilms zoals Bad Boys en Lethal Weapon erbij en het is voor mij gewoon erg duidelijk: de jaren 90 waren peak cinema.

Sowieso is Apple TV+ heel erg sterk bezig de laatste tijd; het neemt een beetje de plek in van HBO. In plaats van kwantiteit, focussen zij zich juist heel erg op kwaliteit en dat is te zien aan de series die de streamingdienst uitbrengt.

Black Bird volgt het verhaal van Jimmy Keene, een ooit veel belovend football talent die het pad van de criminaliteit kiest. Nadat hij gearresteerd wordt krijg hij een keuze: tien jaar de gevangenis in of proberen bevriend te raken met de veroordeelde seriemoordenaar Larry Hall en er op die manier achterkomen waar Hall zijn slachtoffers heeft begraven. Wat volgt is een psychologisch kat en muisspel met een interessant kijkje in het hoofd van een, op het eerste oog, simpele man die vreselijke dingen heeft gedaan.

Het verhaal is spannend én waargebeurd, wat goed is om te weten want sommige gebeurtenissen in de serie zijn echt heel bizar. De serie heeft met Taron Egerton, Paul Walter Hauser en Ray Liotta een topcast en dat is te zien. Black Bird telt 6 afleveringen en begint een beetje traag. Maar wanneer de topcast begint te draaien, kun je het eigenlijk niet meer uit zetten.

Ik val maar gelijk met de deur in huis: Under the Banner of Heaven is een van de beste series die ik in de laatste jaren heb gezien. Het verhaal, de acteurs, de bizarre wereld van het Mormoonse geloof en de gruwelijke details van de moorden zorgt er voor dat de serie je naar de keel grijpt en je 7-afleveringen lang niet meer los laat. Aan de ene kant krijg je met deze serie een whodunit-verhaal, maar tegelijkertijd is het ook een geschiedenisles en een kijkje in een streng religieuze gemeenschap.

Voor mij alle ingrediënten voor een geslaagd avondje TV loeren.

Voor liefhebbers van: Misdaadseries
Vergelijkbaar met: True Detective, Mare of Easttown en Sharp Objects
Lengte: 1 seizoen, 7 afleveringen
Te zien op: Disney+

Vier verschillende rechercheurs ontdekken hetzelfde lijk in een steeg in Londen, maar dan decennia uit elkaar.  Het begint in 2023, maar al snel kom je erachter dat er in 1941, 1890 én 2053 ook precies hetzelfde lijk is ontdekt, op precies dezelfde plek.

Omdat elke tijdlijn zich in een andere periode afspeelt, ziet het er op het scherm ook steeds anders uit. Het is vooral tof om London in 1941 en 1890 te zien, met alles wat daar bij komt kijken. Bodies is soms een kostuumdrama tijdens de scenes uit 1890, een oorlogsdrama in 1941 en het verhaal dat zich in 2053 afspeelt kan zich zo meten met een recente science-fictionfilm.

Het is elke aflevering puzzelen, strepen en opnieuw beginnen. De visuele aspecten, de twist van het verhaal, de vele vraagtekens en de uitstekende acteurs zorgen ervoor dat Bodies één van de meest intrigerende series van de laatste tijd is.

Genre: Thriller, misdaad
Lengte: 1 seizoen, 8 afleveringen
Waar te zien: Netflix

De serie is gebaseerd op de populaire animatie serie van Nickelodeon, die kan worden beschouwd als één van de beste animatieseries ooit. De originele serie was zowel voor kinderen en volwassenen een fantastische ervaring. Daarom is het verhaal in 2010 ook al eens verfilmd, maar dat werd een gigantische flop. Die film was inderdaad erg slecht, en niet de naam van Avatar waard. Iedereen en zijn moeder hoopte daarom ook dat adaptatie die Netflix zou maken, een stuk beter zou zijn. 

Maar de kritiek was niet mals en aan één kant is dat best begrijpelijk. Je neemt iets wat de harten van vele mensen heeft veroverd en steekt dat in een nieuw jasje. Het is logisch dat mensen het nieuwe met het oude gaan vergelijken en dan een voorkeur voor het een of ander hebben. Het is ook de taak van recensenten om nieuwe series met een kritisch oog te bekijken. Maar meestal slaan zij daarin door.

Niet alles hoeft perfect te zijn om het een goede serie te maken. Niet elk puntje van kritiek, weegt zwaarder dan de positieve kanten. Ik focus mij juist liever op de dingen die ik wel goed en leuk vind, dan op de punten die mijn ervaringen zou verpesten.

Natuurlijk is Avatar geen perfecte serie en zouden er hier en daar andere keuzes gemaakt kunnen worden. Maar Avatar is gewoon een fantastisch leuke serie om naar te kijken. Zeker voor de nieuwe kijkers, maar ook als je het origineel wel hebt gezien. Series en films zijn bedoelt voor vermaak en daar gaat het uiteindelijk om: “Heb ik een leuke tijd als ik deze serie kijk?” En dat heb je absoluut met Avatar: The Last Airbender. 

Nu te zien op Netflix.

In Full Circle wordt de kleinzoon van een bekende chef ontvoerd, maar dat gaat niet helemaal lekker. Wat ik vooral heel erg tof vond, is dat terwijl het plot zich ontvouwt, je niet bezig bent met “wie heeft het gedaan!?”, maar dat je als kijker vooral wil weten waarom dit in godsnaam allemaal gebeurt. Het helpt ook enorm dat Full Circle een enorme sterrencast heeft. Je kunt onder andere genieten van Dennis Quaid, Timothy Olyphant en de altijd irritante, Claire Danes.

Ondanks dat het verhaal echt spannend is en het verhaal je steeds achterlaat met meer vragen, is het tempo van de serie soms wat traag. Zo duurt het even voordat alle lijntjes in de eerste aflevering duidelijk worden en begon de serie voor mijn gevoel pas echt aan het einde van de eerste aflevering. De opvolgende afleveringen maken dat echter meer dan goed. 

Full Circle is een heerlijke thriller en met zes afleveringen perfect voor een paar avondjes vermaak op de bank. 

Genre: Misdaad
Lengte: 1 seizoen, 6 afleveringen
Waar te zien: HBO Max

De originele ideeën zijn al jaren op in Hollywood en daarom gaat Warner Bros. de boeken opnieuw verfilmen, maar dit keer als televisieserie. De films zijn wat mij betreft nog niet verjaard, maar ik begrijp de keuze voor een tv serie van de boeken wel. Je kunt veel meer details in een serie gooien, in plaats van een film van 2,5 uur.

Maar de Harry Potter-franchise is enorm populair en dus zou het dom zijn om daar niet meer mee te doen. Daarom overweegt Warner Bros. een aantal spin-off series te maken, gebaseerd op verhalen uit de Wizarding World.

Naast het bekende verhaal uit de boeken, is er zoveel te vertellen uit de mooie wereld die door schrijfster J.K. Rowling is gemaakt. Dit zijn een aantal verhalen die ik wel als serie wil zien.

De eerste Tovenaarsoorlog

De boeken laten vooral Harry’s strijd met Voldemort zien, maar er wordt ook heel erg vaak gerefereerd naar de eerste oorlog met de duistere tovenaar en zijn volgelingen.

In die oorlog werd de Order of the Phoenix voor het eerst opgericht en was het, zoals beschreven in de boeken, een moeilijke en onzekere tijd. Perfect voor een aantal seizoenen op TV dacht ik zo.

Marauders op Hogwarts

In de boeken komt Harry veel van zijn vaders oude vrienden tegen; Sirius, Remus en Peter. Samen met James waren zij bekend als de Marauders. Een vriendengroep die bekend stond om het breken van regels en het uithalen van kattenkwaad. Dit lijkt mij een ideaal verhaal voor een miniserie.

Een Voldemort origin-story

In boek 6 lezen we veel over het leven van de meest duistere tovenaar ooit. Over zijn ouders, over waarom hij is geworden zoals hij is en wat zijn ambities waren. Toch is lang niet alles over Voldemort bekend. Dat kunnen we mooi onderzoeken in een prequel or origin-story.

Harry Potter and the Cursed Child

In 2016 kwam er eindelijk een nieuw Harry Potter boek uit. Of nou… een script van een toneelstuk. Dit verhaal speelt zich 19 jaar na het laatste boek af en focust zich op de kinderen van Harry.

Dit toneelstuk draait al jaren in onder andere Londen, maar misschien is het gewoon tijd om dit verhaal ook te verfilmen. Ik heb het boek destijds gelezen en vond het niet mega goed. Maar hey, ik ben altijd blij met meer Harry Potter in mijn leven.

Mad-Eye Moody serie

Ik vind Mad-Eye Moody één van de meest interessante personages uit het Harry Potter universum en zou dan ook graag een serie over de avonturen van de beste auror ooit willen zien.

Er is zoveel te vertellen over de Wizarding World. Je zou nog honderd jaar een content kunnen maken. Wat zou jij willen zien?

De toon van The Rookie is een stuk lichter dan veel andere politieseries, maar de serie weet je soms goed te raken omdat het niet alleen maar actie is. Ook de menselijke kant van een agent zijn in Los Angeles zijn wordt goed neergezet. Het is een procedural, wat betekent dat iedere aflevering een afzonderlijk verhaal is. Dat is soms wel jammer, want ik houd er wel van als een serie een rode draad door alle afleveringen heeft om het samen te binden. Het zorgt er wel voor dat The Rookie een ideale serie is om af en toe een paar afleveringen te kijken en dan weer een weekje te negeren.

Genre: Politie, misdaad, drama
Lengte: 4 seizoenen
Te zien: Netflix
Voor liefhebbers van: Politieseries

Griselda vertelt het verhaal van Griselda Blanco, een Colombiaanse vrouw die in de jaren 70 en 80 een drugsimperium heeft opgebouwd in Miami. De titelrol wordt gespeeld door niemand minder dan Sofía Vergara en dat doet ze voortreffelijk. In het begin kon ik alleen maar de stem van Gloria uit Modern Family horen, maar al gauw wist Vergara mij te overtuigen als drugsbaas.

Ondanks dat de drugswereld vooral een door mannen gedomineerde wereld is, gaat Griselda full Al Pacino en weet zij zichzelf op slimme en brute wijze naar de top van de drugswereld te brengen. Sommige misdaden worden op een gruwelijke manier in beeld gebracht en laat het rauwe drugsleventje van Miami in de jaren 70 en 80 goed zien. Daarnaast is de hele vibe van dat tijdperk goed zichtbaar in de serie. Zo genoot ik enorm van de kleding en de omgevingen in de serie. De vergelijking met series als Narcos en films als Scarface is snel gemaakt.

Griselda kijkt lekker weg, biedt genoeg spanning en is met 6 afleveringen een perfecte serie om dit weekend te kijken.

Genre: Misdaad
Lengte: 1 seizoen, 6 afleveringen
Te zien: Netflix
Voor liefhebbers van: Narcos, Scarface

De titel geeft het al weg, maar Hijack gaat over de kaping van een vliegtuig. Een aantal terroristen weet het vliegtuig over te nemen en vanaf dat moment is de spanning om te snijden. Gelukkig is Sam een van de passagiers, gespeeld door niemand minder dan Idris Elba, die toevallig een meester in onderhandelen is. Hij gebruikt zijn skills om ervoor te zorgen dat iedereen veilig thuis komt. Maar ondertussen gebeurt er ook nog genoeg op de grond. Vertrouw mij, deze serie zet je niet zo makkelijk uit.

Je hebt elke aflevering het gevoel alsof je zelf ontzettend onder druk gezet wordt, met af en toe zwetende handjes als gevolg. Dat elke aflevering eindigt met een gigantische cliffhanger helpt ook wel mee met de spanning. Geeft het een kans en ik beloof je dat je niet teleurgesteld wordt.

Genre: Actie, thriller
Lengte: 1 seizoen, 7 afleveringen
Te zien: Apple TV+
Voor liefhebbers van: Die Hard, 24

“Deze serie zou absoluut in mijn top tien met beste series ooit staan!” gooi ik eruit terwijl ik mijn vriendin probeer te overtuigen om eindelijk Band of Brothers eens te kijken samen. “Ohja? En wat staat daar nog meer in?” kaatst ze terug. En tada! Weer een leuk idee voor de nieuwsbrief.

Ik sluit deze nieuwsbrief af met tien series waarvan ik vind dat iedereen ze gezien moet hebben. Ik noem het mijn top tien, maar ze staan in willekeurige volgorde want ik vind het onmogelijk om te zeggen welke nou het allerbeste is. Je moet ze gewoon allemaal zien.

1. Band of Brothers – Deze Tweede Wereldoorlog serie is zo ongelooflijk goed en raakt mij elke keer als ik alles opnieuw kijk. Te zien op HBO Max, maar sinds kort ook op Disney+.
2. Breaking Bad – Wat zou je doen als je ongeneeslijk ziek blijkt te zijn en je nog wat centjes wil verdienen? Die vraagt wordt op een perfecte manier beantwoord in deze serie. Op Netflix.
3. Game of Thrones – De serie die de wereld bezig hield en waarvan het einde nogal wat tongen losmaakte. Ook als je niks met fantasy hebt, bevat deze serie genoeg om hem alsnog te moeten beschouwen als verplichte kijkvoer.
4. Friends – De meest perfect komedieserie ooit. Hoef ik verder niets meer over te zeggen.
5. The Shield – Een enorm rauwe serie over corrupte agenten in L.A. Van de makers van Sons of Anarchy, maar dan drie keer zo goed.
6. Prison Break – Hiermee begon mijn serieverslaving. De eerste twee seizoenen zijn ongekend spannend.
7. One Tree Hill – Combineer sport, muziek en drama met elkaar en je hebt mij voor je gewonnen.
8. The Office (US) – Ik heb deze serie lang uitgesteld, maar nu kijk ik hem ieder jaar opnieuw. Bijna net zo goed als Friends.
9. House – Een ziekenhuisserie over een briljante, maar enorm botte arts. Ben gek op zulke types.
10. Orange is the New Black – Een van de eerste populaire Netflix Originals ooit. Over een vrouwengevangenis en alles wat daar bij komt kijken. Must see.

Welke series zou jij toevoegen aan dit lijstje en welke zou jij weghalen? Laat het mij vooral weten!

In het eerst deel zie je eigenlijk het de planeet van de apen is geworden. Deze film heeft eigenlijk alles: een mooi verhaal over familie en vriendschap, het is deels een film over hoe de aarde vergaat en stiekem zit er ook wat Prison Break in. Als ik een lijstje moet maken met mijn meest favoriete films ooit, dan staat deze sowieso in de top 5.

Ook de andere delen uit de trilogie zijn zeer sterk en absoluut het kijken waard. Deze films kun je allemaal zien op Disney+ en volgend jaar verschijnt er een nieuw deel.

Met een design upgrade, een snellere processor en twee camera’s is de iPad 2 eigenlijk niets meer dan de iPad 1.5. Wat is de toegevoegde waarde? De iPad 2 is dunner en lichter, dus makkelijker mee te nemen. Alsof je oude iPad zo lastig te tillen was. Je kan nu facetimen met vrienden en familie, maar wie in jouw omgeving maakt gebruikt van facetime? En in de maanden dat ik nu over de iPad 1 beschik, heb ik nog nooit last gehad van traagheid.

Terwijl wij nog steeds wachten op de witte iPhone 4 zal er met de lancering van de iPad 2 gelijk een witte uitvoering beschikbaar zijn. Doe je het daarvoor? Persoonlijk vind ik de witte iPad eruit zien alsof je hem bij de plaatselijke Bart Smit kan kopen..

De nieuwe iPad heeft voor mij geen nieuwe ervaring te bieden en daarom hoef ik hem in eerste instantie niet te hebben. En dat is zo vervelend aan Apple. Hoe kut je het ook vind, je wil die shit gewoon hebben. Iedereen wil het hebben.

De prijzen van iPad 2 blijven gelijk aan de prijzen die de iPad 1 had bij de introductie. Maar nu de orignele iPad een stuk goedkoper is geworden (379 eu voor 16 gb wifi) is het dan wel de moeite waard om een duurdere iPad te kopen om de bovenstaande functies te hebben?

En voordat je door hebt wat hij bedoelt wordt je door een dikke beveiliger het podium op geduwd en sta je opeens naast je idool en oog in oog met duizenden fans. Je held slaat z’n arm om je heen en zegt dat je mee moet zingen met de muziek. De muziek wordt op een laag pitje gezet en die grote rockster kijkt je aan zegt ‘You’re gonna stage dive!’. Hij dirigeert je naar achteren terwijl hij het publiek voorbereidt. De muziek wordt weer heerlijk opgebouwd en op het hoogtepunt vergeet je de hele wereld en spring je het publiek in! Billy Joe made me fuckin’ stage dive!

Klassieker