Twee controllers en geen wifi

Twee controllers en geen wifi

Gisteravond was ik Ready Player One aan het lezen toen ik bij een hoofdstuk kwam waarin de hoofdpersoon videogames speelde op een ouderwetse console. Daardoor moest ik denken aan mijn allereerste spelcomputer.

Sorry, maar deze blog begint met een dikke vette leugen. De eerste spelcomputer die we thuis hadden, was namelijk een Nintendo Entertainment System. Mijn broer en ik speelden eindeloos games als Super Mario Bros. 2 en Duck Hunt. Maar omdat we broers waren, maakten we natuurlijk ook voortdurend ruzie. Toen mijn moeder al dat geruzie en gekibbel zat was, verkocht ze de console. Technisch gezien was de NES dus onze eerste spelcomputer, maar gisteravond werd ik nostalgisch van míjn eerste console: de originele PlayStation.

Het was begin jaren 2000 en mijn moeder kocht hem voor mijn twaalfde verjaardag. De PlayStation was toen al jaren verkrijgbaar, maar dat kon me niets schelen. Eindelijk had ik mijn eigen spelcomputer, die ik met niemand hoefde te delen. Ik kon urenlang spelen zonder dat iemand me aan de kant duwde. Toch bleek uiteindelijk dat de console juist het leukst was wanneer ik hem samen met vrienden en familie gebruikte.

In die tijd was samen op de bank spelen namelijk de enige manier om te multiplayer games te spelen. Jij en je vrienden moesten echt bij elkaar in dezelfde kamer zijn om samen van een game te kunnen genieten. En dat deden we dan ook volop.

Mijn favoriete games waren Grand Theft Auto 2, Tony Hawk’s Pro Skater 2 en Spider-Man. GTA 2 en Spider-Man speelden we om de beurt, maar THPS2 was vooral geweldig om samen te spelen. Tikkertje spelen en elkaars highscores proberen te verbreken: het is inmiddels een van mijn dierbaarste jeugdherinneringen.

Online multiplayer veranderde alles. Tegenwoordig kan ik met iedereen spelen, waar ter wereld diegene zich ook bevindt. Maar soms mis ik de eenvoud van iemand gewoon een tweede controller geven en zeggen: ‘Jij bent.’

Ik denk nog weleens terug aan die middagen. Geen wifi, geen online lobby’s en geen matchmaking. Alleen een televisie, twee controllers en een stel kinderen dat elkaar probeerde af te troeven in Tony Hawk’s Pro Skater 2.

Dat waren nog eens tijden!